می توان هزار بار تکرار کرد که اندازه آلت تناسلی برای رابطه جنسی کامل و رضایت شریک جنسی مهم نیست، اما برای بسیاری از نمایندگان جنس قوی تر این موضوع بسیار دردناک است. تمایل یک مرد برای تبدیل شدن به صاحب کرامتی چشمگیرتر چندان دست نیافتنی نیست، زیرا در زرادخانه پزشکی زیبایی شناسی مدرن روشی برای حل ریشه ای این مسئله وجود دارد - یک عمل جراحی برای افزایش طول یا ضخامت آلت تناسلی.
روش‌های باقی‌مانده (سخت‌افزار، دارو، نازل‌های بزرگ‌کننده آلت تناسلی)، اگرچه به‌عنوان مؤثر شناخته می‌شوند، اما در بیشتر موارد نتایج رضایت‌بخشی نشان نمی‌دهند. روش رادیکال و جراحی تضمین 100٪ موفقیت را ارائه می دهد.
زمانی که جراحی موجه باشد
تمایل یک مرد برای بزرگ کردن آلت تناسلی خود در تصمیم گیری برای انجام عمل جراحی اساسی است. اگرچه در واقع اکثر مراجعینی که برای این منظور به کلینیک جراحی پلاستیک مراجعه می کنند نیازی به اصلاح سایز اندام تناسلی ندارند.
هیچ محدودیت دقیقی در مورد طول و ضخامت اندام تناسلی مردانه وجود ندارد. مگر در مواردی که طول آلت مرد بالغ در حالت نعوظ کمتر از 8 سانتی متر باشد. این پدیده میکروپنیس نامیده می شود و نشانه معقولی برای بزرگ شدن آلت تناسلی با استفاده از روش های جراحی است.
جراحی پلاستیک درمانی برای اختلال نعوظ نیست و بر نحوه ایستادن آلت تناسلی پس از جراحی تاثیری ندارد.
اصلاح اندازه و شکل آلت تناسلی با روش های جراحی برای تعدادی از مشکلات فیزیولوژیکی و مورفولوژیکی انجام می شود. بنابراین، به دلایل پزشکی، جراحی حباب آلت تناسلی برای شرایط دردناک زیر انجام می شود:
- عواقب تروما؛
- آسیب شناسی مادرزادی (هیپوسپادیاس، اپی اسپاپیا)؛
- بیماری پیرونی
نشانه های عملکردی عبارتند از:
- سندرم مرد سالخورده؛
- کمبود چربی زیر جلدی که در نتیجه آلت تناسلی می تواند نازک تر شود.
- کاهش خاصیت ارتجاعی بافت اندام
علاوه بر این، هنگام تصمیم گیری در مورد توصیه جراحی بزرگ کردن آلت تناسلی، در برخی موارد نشانه های زیبایی به دلیل اختلال روانی بیمار - بدشکلی آلت تناسلی یا سندرم میکروپنیس - در نظر گرفته می شود. در چنین شرایطی، جراحی برای تغییر اندازه آلت تناسلی تنها در صورتی انجام می شود که کار روان درمانگر نتیجه مثبتی نداشته باشد.
روش اصلاح طول آلت تناسلی
در اولین جلسه مشاوره، پزشک به بیمار می گوید که از چه روشی می توان برای انجام جراحی پلاستیک آلت تناسلی استفاده کرد، تفاوت های ظریف عمل، مدت زمان انجام مراحل جراحی و مدت زمان بازتوانی چقدر طول خواهد کشید. اهمیت یک معاینه اولیه برای حذف موارد منع مصرف مداخله جراحی مورد بحث قرار گرفته است. موضوع عوارض احتمالی، عوارض جانبی و اینکه در صورت رعایت نکردن توصیه‌های پزشکی چه پدیده‌های منفی می‌تواند رخ دهد قطعاً مورد بررسی قرار می‌گیرد.
در اولین قرار ملاقات، مسائل سازمانی نیز مورد بحث قرار می گیرد، یعنی هزینه جراحی بزرگ کردن آلت تناسلی چقدر است و هزینه تقریبی درمان در طول دوره بهبودی.
برای افزایش طول آلت تناسلی معمولاً از روش لیگامنتوتومی استفاده می شود. این فناوری بر اساس ویژگی‌های ساختار آناتومیکی اندام است و شامل بریدن رباط‌های تعلیقی است که بدن‌های غاردار را به استخوان شرمگاهی متصل می‌کنند. طول آلت تناسلی به دلیل آزاد شدن قسمت داخلی آن افزایش می یابد.
جراحی بزرگ کردن آلت تناسلی با بیهوشی عمومی انجام می شود. مراحل جراحی حدود یک ساعت طول می کشد و شامل موارد زیر است:
- زمینه جراحی در ناحیه کشاله ران با یک ضد عفونی کننده درمان می شود و با یک دستمال جراحی استریل پوشانده می شود.
- جراح پوست را بریده و رباطی را که آلت تناسلی را به استخوان شرمگاهی متصل می کند، برش می دهد.
- برش با کتگوت (بخیه های جراحی قابل جذب) بخیه می شود.
- یک باند استریل روی ناحیه زخم اعمال می شود.
پس از چنین جراحی پلاستیک آلت تناسلی، بیمار به مدت 3 تا 5 روز در بیمارستان می ماند و در آنجا تحت نظارت شبانه روزی پرسنل پزشکی است. عمل افزایش اندازه آلت تناسلی با استفاده از لیگامنتوتومی به شما امکان می دهد بسته به ویژگی های فیزیولوژیکی ساختار آلت تناسلی، از 2 سانتی متر تا 6 سانتی متر به طول اولیه اضافه کنید. در طول دوره نقاهت و برای دستیابی به مثبت ترین نتیجه، بیماران نیاز به پوشیدن یک چسب مخصوص - یک اکستندر دارند.
روش های جراحی برای افزایش ضخامت آلت تناسلی
عمل ضخیم کردن آلت تناسلی از نظر تکنولوژیکی پیچیده‌تر و زمان‌برتر از تکنیک‌های جراحی با هدف افزایش طول اندام است. خطرات عوارض بسیار بیشتر است، بنابراین اقامت اجباری بیمار در کلینیک در طول دوره توانبخشی 10 روز یا بیشتر طول می کشد. بر این اساس، هزینه چنین عملی برای بزرگ کردن آلت تناسلی اندکی بیشتر است.
افزایش جراحی در قطر ساقه آلت تناسلی با انتقال بافت دهنده خود بیمار به زیر پوست اندام یا کاشت مواد مصنوعی در آلت تناسلی انجام می شود. از بافت های چربی و عضلانی، ژل های مخصوص، پرکننده ها و ماتریس های زیست تخریب پذیر به عنوان ایمپلنت استفاده می شود.
به عنوان مثال، لیپوفیلینگ، یک جراحی پلاستیک کم تهاجمی برای افزایش قطر اندام تناسلی مردانه، انتقال بافت چربی به زیر پوست شفت است. مقدار لازم از مواد اهدا کننده با لیپوساکشن ناحیه شرمگاهی بیمار جمع آوری می شود. چربی با استفاده از فناوری خاصی پردازش می شود و سپس در تمام طول ساقه به زیر پوست آلت تناسلی تزریق می شود.
به لطف لیپوفیلینگ، قطر آلت تناسلی بین 1 تا 2 سانتی متر افزایش می یابد. نتیجه برای 1.5-2 سال باقی می ماند. پس از آن به درخواست مرد می توان عمل را تکرار کرد. به روشی مشابه، در یک کلینیک پزشکی زیبایی، قطر آلت تناسلی را با استفاده از مجموعه ای از بافت چربی زیر جلدی گلوتئال افزایش می دهند.
مزیت پیوند بافت عضلانی این است که این عمل می تواند ضخامت آلت تناسلی را بیش از 2 سانتی متر افزایش دهد. عیب روش این است که آسیب زاتر، دوره توانبخشی طولانی و خطر بالای عوارض جانبی است.
عوارض احتمالی
اگر در حین جراحی پلاستیک اشتباهاتی انجام شود یا بیمار در انجام توصیه های پزشکی در دوره توانبخشی و نقاهت سهل انگاری کند، خطر بروز عوارض مختلف افزایش می یابد. در 1-2 ماه اول ممکن است موارد زیر مشاهده شود: خونریزی در ناحیه عمل، عفونت زخم، تورم آلت تناسلی که برای مدت طولانی فروکش نمی کند، درد در هنگام نعوظ، کاهش حساسیت سر آلت تناسلی.
لیستی از شایع ترین عوارض دیررس شامل موارد زیر است:
- نقض زاویه نعوظ (با شیب رو به جلو یا رو به پایین)؛
- بی ثباتی آلت تناسلی در هنگام اصطکاک؛
- کوتاه شدن ساقه آلت تناسلی؛
- انحنا و/یا تغییر شکل اندام؛
- اختلال در نعوظ؛
- انحلال ایمپلنت ها یا نکروز مواد اهدا کننده؛
- از دست دادن حساسیت سر
برای اینکه با چنین پدیده هایی روبرو نشوید، لازم است با دقت به انتخاب پزشک نزدیک شوید. جراحی پلاستیک از تکنیک‌های پیچیده‌ای استفاده می‌کند که جراح باید مسئولیت‌پذیر، دقیق و تسلط بی‌نقصی بر تکنیک‌های جراحی داشته باشد. شما می توانید دستکاری های بدن خود را فقط به متخصصانی بسپارید که قبلاً اثبات کرده اند در زمینه پزشکی زیبایی خوب هستند.